MOOI HÈ...ALLES

GRENS TUSSEN HEDEN EN VERLEDEN

Terwijl ik de vierde etappe afleg kom ik veel tegen wat met grenzen te maken heeft. Borden, hekken, een gevangenis, een wegsperring, een grenspaal, krantenartikelen, mijn lief die tegen een paaltje aanrijdt en een bekeuring. Grenzeloos genieten, maar ook prikkelbaar zijn door de warmte, mensen die over mijn grenzen gaan en ikzelf en de keuze die ik heb.

Met open Europese grenzen en vrijheid hoog in het vaandel, is het leven vol van grenzen. Letterlijke en figuurlijke grenzen, verboden en geboden, waarden en normen.

Zoveel mensen, zoveel situaties, zoveel woorden over grenzen. Beknotting, beteugeling, omheining,limiet, rand, afbakening, einde en begrenzing zijn beslist niet de enige die we kennen.

Gisteren kwam ik tijdens een wandeling in Nationaal Park de Grote Peel het bord tegen wat op de bijgaande foto te zien is:

' Grens tussen heden en verleden'.  

Het zette mij aan tot het verwoorden van mijn mijmeringen op deze etappe.Heel veel overpeinzingen...welke keuzes ga ik maken om mezelf te begrenzen bij het verwoorden ervan?

 

Het is 1950.

Ik wordt geboren met een aangeboren hart – en vaatafwijking. Van jongs af aan ben ik gauw moe, veel ziek en word ik als zwak gezien. Mijn moeder is (over-)bezorgd en zorgzaam. Het brengt beperkingen met zich mee. Later moet ikzelf mijn grenzen scherp stellen, maar ik kan dat niet goed. Ik houd ervan om mijn grenzen op te rekken, op avontuur te gaan, nieuwe uitdagingen aan te gaan, kennis te maken met wat ik niet ken, veel uit het leven te halen en daarin ga ik voorbij aan de behoeften van mijn lijf. Ik ga er gewoon voor. Ik kan veel, grenzeloos veel.

Altijd komt er een moment dat ik voel, dat ik moet stoppen, maar even later zeg ik (mijn hoofd) weer tegen mezelf dat ik het wel zou moeten kunnen. Ik wil het anderen naar de zin maken, aardig gevonden worden en alles perfect doen. Ik pas me aan. Zo leef ik een groot deel van mijn leven, telkens ga ik over mijn grenzen met alle (lichamelijke) gevolgen van dien. Ik heb lang niet goed voor mijn lijf gezorgd. Inmiddels heb ik -jaren geleden al- 'nee' leren zeggen, paal en perk leren stellen. Ik bouw nu bewust meer rust in, kies vaker voor mezelf en mijn gezin, geloof in mezelf en geniet van het leven. Ik aanvaard nu beter de grenzen die mijn lijf en ik aan me stellen, zonder dat ik dit als beknotting ervaar. 

Iedereen loopt tegen grenzen aan in het leven en doet al dan niet een stap terug. Ik ervaar mijn grenzen, eerder en vaker dan iemand die helemaal gezond is. Dit levert nauwelijks nog frustratie of onmacht op. Er is zoveel mogelijk, zoveel de moeite waard, ook met extra hindernissen onderweg. 

Naast de beperkingen van mijn lijf, ervaar ik allerlei andere grenzen.

 

Het is 1955.

Het is een stralende, prachtige dag. De lucht is helderblauw en het is aangenaam warm en licht. Er zijn volop bloemen, jonge blaadjes aan de bomen en een vogel heeft een nestje onder ons dak. Ik sta aan het hekje achter in de tuin met daarachter het geheimzinnige, beetje donkere bos, waarin ik niet mag komen, maar waar ik o zo graag wil zijn. Vandaag speelt de zon door de bladeren, de betovering ervan heeft me in haar greep. Het hekje zit zoals altijd op slot. Ik ben een 'gehoorzaam' meisje en dus draai ik me om. Ik loop naar de andere kant van de tuin, langs de grote donkere denneboom, die 's nachts de sterren raakt. Ik wandel naar het hekje van de voortuin, dat tot mijn verrassing niet op slot zit. Het hek is van de dam, ik loop de tuin uit en ga rechtsaf. Nog een paar huizen staan er naast het onze en dan ben ik waar ik wezen wil.
Goudglanzende korenvelden, klaprozen, korenbloemen en margrieten. De wind laat het koren golven en ruisen. De zon op mijn blote armen en blonde haren verwarmt me. Ik stop mijn neus in de plooi van mijn elleboog...mmm...gebrande nootjes. Vlinders fladderen, ik zie een lieveheersbeestje en ik pluk bloemen zoveel als ik kan vasthouden. Voor mama!
De wereld ligt wijd en open voor me...ik ben! 

Ik ben vijf jaar.

 

Het is 1978.

We reizen naar Praag met het hockeyteam van mijn lief. Het IJzeren Gordijn, de grens tussen het voormalige Oostblok en het kapitalistische westen, was nog niet opgeheven. We zitten met vieren in de auto en als we de 'Bundesgrenze' naderen, vragen de heren aan mij om een groot gedeelte van het meegenomen papieren geld in mijn bh te bewaren.

Hoge hekken, prikkeldraad en wachttorens. Ik denk niet na en draai het autoraampje open en maak een foto van het prikkeldraad. Pas dan zie ik het verbodsbord 'verboden te fotograferen' en op hetzelfde ogenblik zie ik bewapende militairen lopen. We worden aangehouden...hoe kon ik zo ondoordacht doen?

We moeten kofferbak en koffers openen, alles wordt onderzocht. Elk van ons levert paspoort en visum in ter controle en we worden verplicht geld te wisselen voor de duur van ons verblijf in Tjechie. Ik moet mijn fotocamera afgeven. Het hart klopt in mijn keel, ook de anderen houden hun adem in. Ik denk aan het geld in mijn bh. Het benauwd me. We hebben geluk, alleen het merk van mijn camera wordt genoteerd. Hierna moeten we nog ongeveer 20 minuten op onze passen en visums wachten. Eindelijk...na de strenge, tijdrovende, spannende douanecontrole, geeft een douanier het teken dat we mogen doorrijden. De slagboom gaat omhoog en we rijden Tjecho-Slowakije binnen.

 

Het is 1978- 1980-1982-1985.

Wij krijgen vier kinderen. We geven leiding en leven hen voor, naar beste kunnen.

Hierbij ben ik regelmatig op allerlei manieren op mijn grenzen gestuit. Toch geloof ik dat we het niet zo gek hebben gedaan, want het zijn prachtige volwassenen geworden.

 

Het is 1990-2003.

Mijn moeder...achter tralies van dementie ontstaat er een breuk tussen haar en de wereld. De grens van haar wereld en de mijne is een dunne draad, waarop ik balanceer. Aanraking heet die draad die ons bij elkaar houdt.

 

Het is 1979-2001.

Mijn vader...Parkinson ...op de grens van wat is en wat komen gaat en vanaf dan zal nooit meer iets vanzelf gaan. Hij toont me veel: van binnen naar buiten, van donker naar licht, levenslust en wijsheid met zich meedragend.

 

Het is 2009 en verder...

Een zware open hartoperatie- leert me- met het oog op wat goed voor me is -de finesses van begrenzen. Hoewel, paal en perk stellen aan... blijft oefenen. Trouw zijn aan mezelf gaat niet zonder slag of stoot. Het blijft laveren tussen keuzes. Iedere grens of moelijkheid brengt een les en uitdaging voor me mee.

Ik hoor inmiddels bij de ouderen, mijn lijf heeft steeds meer beperkingen met allerlei gevolgen en ik voel me rijker dan ooit.





 

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.

Marianne | Antwoord 09.08.2013 15.10

Prachtig, Mirjam

Nancy | Antwoord 09.08.2013 13.20

Opa en oma...ik mis ze nog steeds..

Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

14.12 | 11:11

Mooie foto zo aan het eind van de reis. Wat een rijkdom als je zo twee maanden in en met de natuur kan zijn, in en van de wereld.

...
08.12 | 10:02

Lieve Hans en Mirjam,
Wat een heel mooi eerbetoon aan Rob.
Hij zou er enorm van hebben genoten. Misschien heeft hij mee genoten met jullie.
Liefs

...
26.11 | 19:10

Mooie foto.
Lichtheid overal!!!!

...
25.11 | 08:45

Weer opnieuw zeer indrukwekkende foto’s en verhalen.
Magisch allemaal!

...
Je vindt deze pagina leuk