VOLWASSENEN ZIJN DE STENEN, KINDEREN HET CEMENT

Volwassenen zijn de stenen, kinderen het cement - Godfried Bomans

 

Het Monument voor het Onbekende Kind vertelt over kinderen, over dood, over leven. De dood van een kind verandert je kijk op het leven. Kinderen horen niet te sterven. Ik heb geen kind verloren en daar ben ik dankbaar voor. Wel heb ik als kinderverpleegkundige in het Radboud-ziekenhuis vaak meegemaakt dat anderen afscheid moesten nemen. De noodzaak, de moed en de pijn om een kind los te laten. Ik heb onmacht gevoeld, verdriet gedeeld. Het heeft mij voor altijd veranderd.

Het leven van kinderen gaat mij en ons allen aan. De pijn van het verlies van een kind is universeel en liefde houdt bij de dood niet op. Als ik zie hoe mijn kinderen in het leven staan, hoe ze leven en meestal gelukkig zijn, voel ik soms heel scherp de onrechtvaardige ongelijkheid. Wij hebben zoveel kansen gekregen, tegelijkertijd zijn er heel veel mensen - die net zoveel rechten hebben - maar die geboren zijn onder totaal andere omstandigheden.

In 1999 ontmoetten mijn zus en ik Herman van Veen en zijn droom werd onze droom: een monument voor alle kinderen. Het viel ons toe hieraan invulling te mogen geven. Stichting Roos werd opgericht en vanaf dat moment is het een 'droom in uitvoering’. Het vorm mogen geven aan de levenscirkel - de cirkel van stenen met in het hart de 'Roos’ - en alles wat we daarbij tegenkomen, is mijn passie. Het maken van dit wereldmonument gaat verder dan het verzamelen van stenen. Het gaat om het verhaal achter de stenen; om de geschiedenis en de toekomst van de kinderen; om liefde, om zorg, om de rechten van ieder kind. We hadden de stenen ook kunnen kopen. Dan was de cirkel in een keer klaar geweest, maar het monument zou niet leven. De verhalen zouden immers ontbreken. Ik voel dat alles met elkaar verbonden is. We creëren monumenten als een draad van verbondenheid over de wereld. Een belangrijke schakel tussen mensen die voor kinderen zorgen, die zich het lot van kinderen aantrekken.

Bij de start van het project wisten mijn zus Sil en ik dat het een avontuur vol risico’s zou worden. Risico’s die de moeite waard zouden zijn. Er waren nogal wat mensen, die ons erop wezen dat het weliswaar een fantastisch idee was, maar dat het ook een onmogelijk en onuitvoerbaar plan was. Natuurlijk zeiden sommigen van hen dat we het niet zouden gaan redden. Dat we de lat veel te hoog legden en dat het ons niet zou lukken tonnen zware stenen uit alle windstreken van de wereld gratis naar Nederland getransporteerd te krijgen. En dat we mensen in het buitenland niet zouden kunnen motiveren voor de verwezenlijking van een monument in hun land.

Toegegeven... het is niet altijd even gemakkelijk. Maar ons onverwoestbaar vertrouwen geeft energie en brengt ons steeds verder. Het is een avontuur, dat van alles op ons pad brengt. Vallen en opstaan, met steeds iets anders, iets vreemds, iets onverwachts, iets wat tegenzit, iets wat ontroert en blij maakt. Nooit saai, nooit onmogelijk, niet gemakkelijk, soms vermoeiend, maar o zo de moeite waard. Als zussen zijn we op elkaar afgestemd en samen zijn we in staat de passie en het praktische één te laten worden om dit project te kunnen verwezenlijken. Steeds vaker glippen we in elkaars gedachtegang. We hebben weinig woorden nodig. We weten precies wat we aan elkaar hebben.

We hebben, naast het vele dat we samen ondernemen voor 'Roos’, ook ieder ons eigen leven. Dat is verfrissend en het houdt ons scherp! We leren steeds. Wat hebben we goed gedaan? Wat kan beter of anders? Gewoonlijk word ik regelmatig meegesleept door de stroom van dagelijkse dingen, de overvloed van activiteiten, de keuzes die ik moet maken. Maar wanneer we op steenreis zijn, draaien we de knop om en richten we ons op de reis en het doel ervan. Vaak wagen we de sprong in het duister door aan onze ingevingen gehoor te geven. Pas later zien we de logica of het risico van die sprong.

Dit project... levert een bijdrage aan de wereld. Deze 'bewegingloze’ stenen, die aandacht vragen voor alle kinderen kunnen een grote beweging in de goede richting in gang zetten. Als we daarin niet zouden geloven, zou het niet lukken het monument te verwezelijken. Als het helpt de wereld om te toveren in een goede plek voor kinderen om op te groeien, dan vertelt dit monument toch het mooiste verhaal dat ooit werd gehoord.

 

In de mooie natuur van terrein Delhuyzen op de Veluwe nabij Arnhem 'groeit' al enige jaren een monument, dat wereldwijd aandacht vraagt voor kinderen in nood, voor kinderen die door ziekte, ongeluk, oorlog, honger, of andere oorzaken overleden zijn. Het verlies van kind is - ongeacht ras, cultuur of religie - een universeel verdriet. Dat verdrietige, pijnlijke gevoel brengt ons bij alle kinderen in de wereld die nu – soms in vreselijk moeilijke omstandigheden – leven en opgroeien.

We hopen met dit groeimonument een steen in de vijver te gooien, die een beweging veroorzaakt in de wereld waarin we leven; waarin zoveel geweld en wanhoop is en waarin soms het sterven van kinderen tot de orde van de dag lijkt te horen.

De onthulling van het eerste deel van dit wereldmonument in 2004 was een mijlpaal.
Nu werken we er hard aan om de cirkel – letterlijk - rond te maken. Het zal zeker enige jaren duren voordat alle 35 mensgrote stenen op hun plaats staan. Als een 'Stonehenge’ in wording verrijst het steen voor steen.

Het is een bezoek zeker waard. Niet gehinderd door toeristen en kennis over..., een heerlijke plek om te zijn.

Herman van Veen, mijn zus Sil en ik hebben destijds samen Stichting Roos opgericht.Sil en ik zijn in 2002 met de realisatie van het monument. begonnen Vanwege het internationale karakter van het project vond er in 2006 een naamaanpassing plaats nl. Roses for Children/Stichting Roos.
Lees meer over Roses for Children op 
http://www.rosesforchildren.nl



Nieuwe commentaren

14.12 | 11:11

Mooie foto zo aan het eind van de reis. Wat een rijkdom als je zo twee maanden in en met de natuur kan zijn, in en van de wereld.

...
08.12 | 10:02

Lieve Hans en Mirjam,
Wat een heel mooi eerbetoon aan Rob.
Hij zou er enorm van hebben genoten. Misschien heeft hij mee genoten met jullie.
Liefs

...
26.11 | 19:10

Mooie foto.
Lichtheid overal!!!!

...
25.11 | 08:45

Weer opnieuw zeer indrukwekkende foto’s en verhalen.
Magisch allemaal!

...